Friday, November 16, 2018

Waar komt ons gevoel voor muziek vandaan? [Dutch]


Hendrik Spiering in de wetenschapsbijlage van NRC Handelsblad van zaterdag 17 november 2018.

'Deze zomer verscheen [..] een kloek wetenschappelijk overzichtswerk The Origins of Musicality, een magnum opus. Honing: „We zijn nu echt verder dan 10, 15 jaar geleden, dankzij nieuwe inzichten uit de biologie. Er heerst een razende hypothesedrift!” In 2000 verscheen bij dezelfde wetenschappelijke uitgeverij (MIT Press) een vergelijkbaar groot handboek onder de titel The Origins of Music, Honing: „Onze nieuwe titel is natuurlijk expres gekozen. Toen ging het om het object: muziek. Nu gaat het over de capaciteit voor muziek. Die menselijke muzikaliteit bestaat op zijn minst uit twéé centrale vermogens, denken we: maatgevoel en relatief gehoor. Dat je dus haast gedachteloos met muziek kan meeklappen of meebewegen én dat je een melodie die iets hoger of lager wordt gezongen gewoon herkent als dezelfde melodie.” '




Een pdf van het artikel is hier te vinden.

Thursday, November 08, 2018

Zijn wij de enige muzikale dieren? [Dutch]

Podcast NRC Handelsblad, 7 november 2018: 'Het oudst bekende lied staat op een 3200 jaar oud kleitablet, het oudste instrument is van 40.000 jaar geleden. Muziek is van alle tijden én culturen. Maar waarom en hoe maken we muziek? Zijn wij daarin uniek, of telt het geluid van bultruggen (die ooit de menselijke hitlijsten haalden), gibbons en zangvogels ook mee? Hendrik Spiering sprak met hoogleraar muziekcognitie Henkjan Honing over de menselijke muzikaliteit.'

Presentatie: Lucas Brouwers en Hendrik Spiering. Productie: Mirjam van Zuidam.

U kunt deze aflevering hieronder beluisteren en u abonneren op de podcast Onbehaarde Apen via iTunes, Stitcher, Spotify of RSS.




Thursday, November 01, 2018

Musicality, explained?


BBC Radio 3 Music Matters: What do birds, crocodiles and the Backstreet Boys have in common? Scientist Henkjan Honing and Dr Felix Ströckens explain the innate musical ability of the animal kingdom to Music Matters' Tom Service. (See a link to the discussed book here.)


Fragment from Music Matters (BBC Radio 3).

Saturday, September 22, 2018

Music, explained?

"Music is everywhere. We hear it in our cars, in coffee shops, on TV, and at church. We use it to learn, remember, feel, celebrate, and connect. Every known human culture has had some form of music. But in the rest of the animal world, the ability to understand and create music is rare. Where humans might hear rhythm and melody, rhesus monkeys, for example, just hear noise. So what makes music so universal among humans? How does sound become something more? And how does it evoke such a wide range of emotions?"
Joe Posner of Vox tackled these questions in a recent episode of the Netflix' Explained series. See Music, explained (Episode 20) here.

Monday, September 03, 2018

Do rhesus monkeys (Macaca mulatta) sense the beat?

Although monkeys seem to notice regularity in rhythmic sounds, they are not able to detect the actual beat. This is the finding of a new study by researchers from the University of Amsterdam (UvA) and the National Autonomous University of Mexico (UNAM). The study, published on 16 July 2018 in the journal Frontiers of Neuroscience, lends further evidence to the hypothesis that beat perception is omnipresent in humans but only gradually developed in primates. 

The gradual audiomotor evolution (GAE) hypothesis. The GAE hypothesis suggests connections between medial premotor cortex (MPC), inferior parietal lobe (IPL), and primary auditory area (A1) to be stronger in humans as compared to other primates (marked with red lines), suggesting beat-based timing to have gradually evolved. Line thickness indicates the hypothesized connection strength.
Even a cursory glance at the animal kingdom shows that most animals exhibit some sort of rhythmic behavior, like walking, flying, crawling or swimming. Based on this behavior, it wouldn’t be outlandish to think that the perception and enjoyment of rhythm might be shared by most animals, and not only humans. While recent experimental research is finding some support for this view, studies also show that there are certain aspects of rhythm cognition that are indeed species-specific, such as the capacity to perceive a regular pulse (beat) in a varying rhythm and consequently being able to synchronize or dance to it.

A rhythmic sequence
Building on their earlier research, the researchers investigated whether rhesus monkeys (Macaca mulatta) are able to perceive beat through a s0-called auditory oddball paradigm, an experiment in which sequences of repetitive sounds are infrequently interrupted by a deviant sound. ‘Most existing animal studies on beat-based timing and rhythmic entrainment have used behavioural methods to probe the presence of beat perception, such as tapping tasks or measuring head bobs’, says Henkjan Honing, professor of Music Cognition at the UvA and lead author. ‘However, even if certain species do not show a physical ability to synchronise their movements to a regular beat, this doesn’t automatically mean they are incapable of perceiving it.’

For their study, the researchers instead used electroencephalography (EEG) to measure neural correlates of rhythm cognition, including beat perception. The researchers presented two rhesus monkeys with a rhythmic sequence in two versions: an isochronous version that was acoustically accented in such a way that it could induce a duple metre (like a march), and a jittered version using the same acoustically accented sequence but presented in a randomly timed fashion so as to disable beat induction.

No evidence of beat perception
The results showed that monkeys are sensitive to the isochrony of the stimulus, but not its metrical structure. This so-called mismatch negativity (MMN) was influenced by the isochrony of the stimulus, resulting in a larger MMN in the isochronous as opposed to the jittered condition. However, the MMN for both monkeys revealed no interaction between metrical position and isochrony. Honing: ‘Even though the monkey brain appears to be sensitive to the isochrony of the stimulus, we couldn’t find any evidence in support of beat perception.’

The findings further strengthen the Gradual Audiomotor Evolution (GAE) hypothesis (Merchant& Honing 2014), which suggests ‘beat perception’ to be gradually developed in primates, peaking in humans but present only with limited properties in other non-human primates. The GAE is an alternative to the well-known ‘vocal learning hypothesis’, which suggests that only species who can mimic sounds share the ability for beat induction.

Publication details
Henkjan Honing, Fleur L. Bouwer, Luis Prado and Hugo Merchant, ‘Rhesus monkeys (Macaca mulatta) sense isochrony in rhythm, but not the beat: additional support for the gradual audiomotor evolution hypothesis’ in Frontiers in Neuroscience, 16 July, 2018. Doi: 10.3389/fnins.2018.00475

Sunday, May 27, 2018

Aap slaat maat? [Dutch]

Hieronder een voorpublicatie van een fragment uit Aap slaat maat. Op zoek naar de oorsprong van muzikaliteit bij mens en dier, dat 17 mei a.s. zal verschijnen bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. (Een Engelse vertaling verschijnt in februari 2019 als The Evolving Animal Orchestra. In Search of What Makes Us Musical bij The MIT Press.)
"Querétaro, Mexico, 31 oktober 2011. Op een bord aan de muur van de nachtverblijven staan de instructies voor de dierenverzorgers van het Instituto de Neurobiología. De met zwarte en groene viltstift geschreven boodschappen van de onderzoekers zijn ondertekend met een zwierig ‘Gracias’ (Bedankt). Ze gaan over het wekelijkse voederschema, de waterdosering en de regulering van het licht. Dit alles is nauwkeurig vermeld in tabellen en to-do-lijstjes.
[De tekst loopt door onder de video's]

In de naastgelegen controlekamer is op een kleine zwart-witmonitor een resusaap te zien die zojuist aan zijn dagtaak is begonnen. Zijn naam is Yko. Hij bedient een joystick terwijl hij naar een scherm kijkt en aan een rietje zuigt. Het korrelige zwart-wit beeld op de monitor in de controlekamer doet me denken aan het film- en fotomateriaal van de eerste experimentele ruimtevluchten. Als kind zag ik beelden van een resusaap in een ruimtepak, vastgeriemd in een stoel en passief wachtend op wat komen ging. Maar Yko wacht niet af: hij speelt zeer gemotiveerd een computerspelletje.

Op een tweede beeldscherm zijn in close-up de grote, heldere ogen en de beweeglijke wenkbrauwen van de spelende resusaap te zien. Een wit kruisje op zijn zwarte pupil bevestigt dat het eyetrackingsysteem zijn blikrichting moeiteloos volgt. Zijn ogen gaan snel heen en weer, om de figuren op het computerscherm te volgen. Ze verschijnen op wisselende posities op het scherm en hebben verschillende kleuren en groottes. Met de joystick beweegt Yko behendig in de richting van de ene dan wel de andere figuur. Hij heeft geleerd bij een kort geluid met de joystick in de richting van een blauwe cirkel te bewegen en bij een lang geluid naar een oranje cirkel. Kinderen doen vergelijkbare spelletjes om punten te scoren en hogere niveaus te bereiken. De resusapen in dit lab doen alles voor Tang, een sinaasappeldrank die ook bij Mexicaanse kinderen populair is. Het staat in een laboratoriumfles hoog op een plank om de hoek van de experimenteerruimte. Met een doseersysteem wordt steeds een precieze hoeveelheid afgegeven die de resusaap via een rietje krijgt aangereikt. Je hoort in de controleruimte steeds het klikken van de doseerpomp als het juiste antwoord is gegeven. Tenminste, als Yko de slag te pakken heeft, ongeveer elke tien seconden.

De resusaap die waarschijnlijk zal meedoen aan ons nieuwe luisterexperiment is veel gewend. Hij is nu zeven jaar oud, maar was twee toen hij door het lab gekocht werd van een Noord-Amerikaans lab. Hij heet Capi, een afkorting van El Capitán (De Kapitein), omdat hij vaak zijn hand tegen zijn wenkbrauw houdt, alsof hij salueert. Hij blijkt te zijn opgeklommen tot alfaman in een groep van vier resusapen die hier dagelijks drie à vier uur gedragstaken uitvoeren. Ze worden elke ochtend gewogen en naar de experimenteerruimte gebracht, en keren aan het eind van de middag weer terug naar hun nachtverblijven. Het licht gaat daar ’s avonds uit en ’s ochtends weer aan. Het is structuur en regelmaat voor de resusapen. Eigenlijk voor alle primaten in het lab. De werktijden zijn voor iedereen van acht tot acht, met een lunchpauze rond drie uur. Zaterdags wordt er gewerkt van acht tot ongeveer twee uur. Alleen zondag is een vrije dag. De twee studenten die me om de beurt met de auto van een nabijgelegen hotel komen ophalen, vertelden me eerder al dat ze het opgelegde regime te strikt vonden, met weinig tijd voor familie of vrienden.

Capi krijgt vandaag een scheerbeurt. Dat is nodig omdat zijn stugge haren het maken van een elektro-encefalogram (EEG) bemoeilijken. Waar bij mensen wat geleidende gel en een pleister voldoende is, glijdt een elektrode er bij een resusaap bij de kleinste beweging zo weer af. Met een fel blauw wegwerpscheermesje scheert Ramón Capi’s rechteroor, waarop later de referentie-elektrode wordt geplakt. Een beetje versuft door de ketamine laat Capi het toe. Het ziet er vertederend en tegelijkertijd verontrustend uit. Z’n oor wordt geschoren omdat ik dat wil, niet hij.

Het is voor het eerst dat ik Capi van dichtbij kan bekijken zonder dat hij onrustig wordt van mijn aanwezigheid. Al zie je aan zijn aangezichtsspieren dat hij wat suf is, hij volgt alle bewegingen om zich heen. De zachte witte haartjes op zijn oor laten zich gemakkelijk verwijderen. En na het wegscheren van de stuggere, groengele hoofdharen blijft een donzig witte onderlaag over, dun genoeg om straks de eeg-elektrodes met wat medische tape op vast te plakken.

De schedel van een resusaap is niet alleen veel kleiner, maar ook veel platter dan ik mij had voorgesteld, ongeveer als van een volwassen kat. Hugo laat me een stukje zien. Hij heeft het verwijderd bij een andere resusaap. Het is een stukje schedeldak ter grootte van een luciferdoosje. Het verwijderen van een stukje bot is nodig voor de meetmethode die gewoonlijk in laboratoria als dit wordt toegepast, waarbij enkele elektrodes via een katheter in de hersenen worden ingebracht.

Capi, die nog steeds rustig in zijn stoel zit, doet me een beetje denken aan Paco met z’n knokige koppie, een Siamese kat die ik ooit had. Ik moet me dan ook inhouden om Capi niet even over zijn kop te aaien. De verdoving verliest, zoals verwacht, snel zijn werking. Capi’s grote ogen kijken weer even alert als voorheen. Ook zijn bek met scherpe hoektanden spant zich weer aan. Niet voor niets draagt Ramón leren handschoenen als hij Capi van zijn kooi naar de stoel leidt.

Ik ga op ooghoogte naast Capi zitten en spreek hem vriendelijk toe, zoals ik dat met een kat of klein kind ook zou doen. Het wordt al snel duidelijk dat dat geen goed idee is. Capi reageert met angstige grommende geluiden. Geschrokken doe ik een paar stappen achteruit. Ramón moet lachen om m’n reactie en stelt me gerust dat het niet mijn vriendelijke woorden zijn die Capi onrustig maken, maar mijn directe blik."

Thursday, February 22, 2018

The Origins of Musicality | Out in April

Hardcover | 392 pp. | ISBN: 9780262037457


Expected to be out in April 2018 at The MIT Press.

Research shows that all humans have a predisposition for music, just as they do for language. All of us can perceive and enjoy music, even if we can’t carry a tune and consider ourselves “unmusical.” This volume offers interdisciplinary perspectives on the capacity to perceive, appreciate, and make music. Scholars from biology, musicology, neurology, genetics, computer science, anthropology, psychology, and other fields consider what music is for and why every human culture has it; whether musicality is a uniquely human capacity; and what biological and cognitive mechanisms underlie it.

Contributors outline a research program in musicality, and discuss issues in studying the evolution of music; consider principles, constraints, and theories of origins; review musicality from cross-cultural, cross-species, and cross-domain perspectives; discuss the computational modeling of animal song and creativity; and offer a historical context for the study of musicality. The volume aims to identify the basic neurocognitive mechanisms that constitute musicality (and effective ways to study these in human and nonhuman animals) and to develop a method for analyzing musical phenotypes that point to the biological basis of musicality.

Contributors
Jorge L. Armony, Judith Becker, Simon E. Fisher, W. Tecumseh Fitch, Bruno Gingras, Jessica Grahn, Yuko Hattori, Marisa Hoeschele, Henkjan Honing, David Huron, Dieuwke Hupkes, Yukiko Kikuchi, Julia Kursell, Marie-Élaine Lagrois, Hugo Merchant, Björn Merker, Iain Morley, Aniruddh D. Patel, Isabelle Peretz, Martin Rohrmeier, Constance Scharff, Carel ten Cate, Laurel J. Trainor, Sandra E. Trehub, Peter Tyack, Dominique Vuvan, Geraint Wiggins, Willem Zuidema.


P.S. The cover photo is from an installation by Céleste Boursier-Mougenot:

Wednesday, February 21, 2018

Interested in doing a Masters in Amsterdam?

For more information on how to register, see here.

N.B. The deadline for international students is 1 March 2018.

Monday, February 05, 2018

Waarom muziek op school? [Dutch]



Lodewijk Asscher (PvdA) over muziek in de klas:
"Geen groot sexy onderwerp, maar ontzettend belangrijk." 
Hoe enthusiast ook, Asscher is natuurlijk niet de eerste die dit voorstelt. Het kabinet (van Engelshoven, D66) werkt inmiddels hard aan een cultuurnota, waarin een paragraaf over het muziekonderwijs vast niet ontbreekt (zie tijdspad OCW).

Wednesday, January 17, 2018

Is muziek een wondermiddel? [Dutch]

Op woensdagavond 17 januari 2018 vond de premiere plaats van de theatershow Miracles of Music in de grote zaal van het Concertgebouw, een theatercollege over hoe muziek uw brein beïnvloedt. Met live optredens van soulzangeres Berget Lewis, saxofonist Benjamin Herman en de Hayp Band o.l.v. Alvin Lewis.Ziei hieronder een selectie van de media-aandacht in aanloop van de voorstelling:


 
Zie 3 sterren recensie in het NRC.
Zie interview in het AD.